Γνωρίζω μια γυναίκα, 93 χρονών, με αναπνευστικά προβλήματα έχει οξυγόνο στο σπίτι για να βοηθάει την κατάσταση όταν χρειαστεί. Δεν έχει κλιματιστικό, έναν ανεμιστήρα και παλιές δοκιμασμένες μεθόδους. Βρεγμένο μαλλί, βρεγμενη πετσέτα γύρω από το λαιμό, πολύ νερό, και όσο μπορεί ντουζ δροσερό... Η φράση που άκουσα σήμερα από αυτήν με έκανε να χαμογελάσω. Ελα, μην ανησυχείς μια ζέστη είναι και θα περάσει. Καλοκαίρι είναι.
Είναι εκείνη η τελευταία γενιά και τα παιδιά τους, εκείνοι οι 60+ που μεγάλωσε κι έμαθε να ζει χωρίς πολλα μηχανήματα. Ενα μέρος από αυτούς βέβαια, έμαθε να ζει ξοδεύοντας σεβαστά ποσά στα μαγαζιά "χρήσιμων αντικειμένων", κάποιοι παρέμειναν στις "ειδικές δυνάμεις" του στρατού των ανθρώπων, εκείνων που μόνη απώλεια τους στα αρχέτυπα τους, ήταν το τρίχωμα, τα γαμψά νύχια, και οι μυτεροι κυνόδοντες.
Η κοινώνια της θλιβερής "πλαδαρότητας" κοιτάζει περίεργα, μερικές φορές με λύπηση, τον κακομοίρη που προσπαθεί ακόμα να αποδείξει πως το παξιμάδι μπορείς να το βρέξεις λιγάκι, να το δαγκώσεις χωρίς να κινδυνεύσουν τα ολόλευκα χαμόγελα. Είναι όπως οι μανάδες που βυζαίνουν ακόμα χωρίς το φόβο για το αν θα κρεμάσει το στήθος, οι γυναίκες που γεννάνε με φυσιολογικό τοκετό, που μπορούν να κάνουν μαγειρέματα χωρίς φόβο να σπάσει το αποκρουστικό τεράστιο βαμμένο νύχι. Οι άνδρες που ξέρουν να κολλήσουν ένα σωλήνα που έσπασε, και δεν σκαρφαλώνουν σε ένα σκαμνάκι μέχρι κάποιος άλλος να σκοτώσει τη κατσαρίδα!!!
Οι άνθρωποι που παρέμειναν χαρούμενοι με το δέρμα που τους έδωσε η φύση και δεν ένοιωσαν την ανάγκη να αποδείξουν στους υπόλοιπους πως είναι γ@μάτοι επειδή βασανίζουν αλύπητα την επιδερμίδα τους με ηλίθιες δερματοστιξίες, πρόσθετα βυζιά, και τραβηγμένες μουρες.
Σιγά σιγά ο "παραδοσιακός" άνθρωπος σβήνει από το χάρτη. Οχι γιατί κάποιοι τον πυροβόλησαν και τον εκτέλεσαν, αλλά γιατί τον έπεισαν πως η ουσία της ζωής σταματάει κάπου στα πάνω στρώματα της επιδερμίδας και το σημαντικότερο, πως ο συνδυασμός λιγότερος κόπος και περισσότερα λεφτά είναι το ζητούμενο για την ευτυχία.
Βγαίνει από κλιματιστικό του σπιτιού, μπαίνει στο κλιματιστικό του αυτοκινήτου, και συνεχίζει με το κλιματιστικό στο τόπο της δουλειάς του. Καθώς σταματάει στο φανάρι ρίχνει μια κλεφτή ματιά σε εκείνα τα συνεργεία που στρώνουν άσφαλτο με τους ταλαίπωρους που φτυαρίζουν με 70 βαθμούς για το μεροκάματο του τρόμου, και νοιώθει ευτυχισμένος που δεν είναι έτσι.
Σκέψου τι κοσμογονικές αλλαγές θα γινόντουσαν στις κοινωνίες των τεμπέλικων σωμάτων (εκείνων που αποδεικνύουν την σφριγηλότητα τους χαζεύοντας ναρκισιστικά τους καθρέφτες των γυμναστηρίων), αν έπεφταν οι διακόπτες...
Υπάρχουν οι επιζώντες 80+ που επιζούν ακόμα γιατί γεννήθηκαν την εποχή που τα ψυγεία είχαν πάγο, στη κουζίνα ήταν η γκαζιέρα, οι γυναίκες πλένανε πανάκια στη περίοδο, οι άντρες ξυριζόντουσαν με ένα ξυραφάκι και σαπουνάδα, κι έστρωναν το μαλί με λεμόνι. Πίσω τους οι 60+ που στέκονται με το ένα πόδι σε ένα κόσμο που έφυγε κι έναν άλλο που ήρθε ταχύτατα και τα άλλαξε όλα. Θυμούνται εκείνο ψυγείο με πάγο, και το γαλατά που μοίραζε το γάλα έξω από τα σπίτια, το κατοσταράκι ρετσίνα στη ταβέρνα που έπινε ο πατέρας, τη στιγμή που το χαρταβάμβακο έγινε σερβιέτα, τη γραφομηχανή με τα φύλλα να έχουν ανάμεσα καρμπον και τώρα περιφέρονται στα δίκτυα και φτιάχνουν τη βασιλόπιτα σε πολυμηχάνημα ακολουθώντας τις υποδείξεις κάποιου σεφ που σε άλλες εποχές θα ήταν στην είσοδο κάποιου νυχτερινού κέντρου να τσκάρει φάτσες. Ιδιο στυλ με τους νέου τύπου μπαρμπερηδες που νομίζεις πως οι Πίνκυ Μπλάιντερς άνοιξαν κουρείο. Κάπου στο σπίτι της γιαγιάς υπάρχει ένα γουδί, μια παλιά ραπτομηχανή, η μυγοσκοτώστρα και η σκάφη με ένα ξεχασμένο λουλάκι στην άκρη.
Η πρόοδος θα ήταν υπέροχη αν έκανε τη ζωή πιο άνετη, πιο εύκολη για να έχει περισσότερο χρόνο να ασχοληθεί κάποιος με τα "ουσιώδη". Το θλιβερό είναι όμως πως ήρθε αυτή η πρόοδος αλλά πήρε μαζί της τα ουσιώδη και τα έκρυψε σε κάποιο ντουλάπι που υπάρχουν όλα εκείνα που η εποχή των μηχανών δεν χρειάζεται. Κάποια στιγμή ίσως με κάποιο τρόμο ο μελλοντικός άνθρωπος θα αντιληφθεί πως δεν θα είναι ικανός να κάνει οτιδήποτε χωρίς τη βοήθεια τους. Φοβάμαι πως και το απλό περπάτημα κάποια θα γίνεται περιορισμένο σε κάποια καλοκαιρινή άδεια 2 εβδομάδων, όπου το κοπάδι θα κοιτάζει τη φύση με εκστασιασμένα μάτια, σαν επισκέπτης στο Τζουράσικ Παρκ, ένα κόσμο που τα παιδιά θα μαθαίνουν από τις ιστορίες που θα διηγείται ο παππούς, όταν θα διακόπτουν λίγο από τις οθόνες, με περιέργεια να μάθουν, για το πως είναι δυνατόν κάποτε οι άνθρωποι να ζούσαν χωρίς κλιματιστικό!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου